Για το τίποτα
«Άντε και γαμήσου παλιομαλάκα!» ούρλιαξα την τελευταία κουβέντα πριν βροντήξω το κινητό πάνω στο γραφείο. Έγειρα στην καρέκλα μου, ρουφώντας λαίμαργα αέρα, πασχίζοντας να καταλαγιάσω τους τρελούς παλμούς της καρδιάς μου. Ένοιωθα το θυμό να ξεχειλίζει από κάθε πόρο του κορμιού μου. Το μένος ανέβασε χολή στον οισοφάγο μου και με ένα ρέψιμο που βρώμαγε ξινισμένο γάλα, απέφυγα τελευταία στιγμή τον εμετό. Δεν τον άντεχα πια. Δε θα με άφηνε ποτέ ήσυχη; Έναν ολόκληρο χρόνο προσπαθούσα να ξεφύγω από την αλητεία, την κακομεταχείριση και τις βρισιές του. Το μεγαλύτερο λάθος της ζωής μου. Άφησα την απόγνωση να δραπετεύσει από τα στήθη μου σε μορφή κραυγής. Η κραυγή με έπνιξε και ξέσπασα σε έναν βήχα που έγδαρε το λαιμό μου. Άκουσα κλάμα από το διπλανό δωμάτιο. Σκουπίζοντας δάκρυα και μύξες, έτρεξα κοντά στο γιο μου, που προφανώς είχε κατατρομάξει με τα ουρλιαχτά. Τον πήρα αγκαλιά λικνίζοντάς τον τρυφερά και ψιθυρίζοντας λόγια παρηγοριάς. Ευτυχώς ηρέμησε γρήγορα και ξανακοιμήθηκε. Έχωσα το...